Τις τελευταίες δεκαετίες, η αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων, κατέστη ο κυρίαρχος στόχος της δυτικής ιστορικής και κοινωνιολογικής σκέψης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στα έθνη της περιφέρειας. Ένας λόγος «αντιεθνικιστικός», ενίοτε και «ταξικός», απεδείχθη ο πλέον πρόσφορος για να αποδώσει την τρέχουσα παγκοσμιοποιητική/αυτοκρατορική ιδεολογία και ορισμένοι αριστεροί διανοούμενοι μεταβλήθηκαν στο σκεύος εκλογής αυτού του ιδεολογικού εγχειρήματος.
Κατάφατσα στον ήλιο με το πουκάμισό μου, στο αίμα βουτηγμένο το στήθος το δικό μου.
Μη με εγκαταλείπεις στην μάχη σύντροφέ μου, μεσ' το χαράκωμά μας τον πόνο άγγιξέ μου.
Με λεν' ΕΟΚΑβίτη, αντάρτη, δολοφόνο, αντάρτη για το αίμα, αντάρτη για τον πόνο.
Μα τώρα που πεθαίνω, ένα λουλούδι βάλτε, στο στήθος μου επάνω και την καρδιά μου πάρτε.
Αρχειοθήκη ιστολογίου
Η ΦΥΛΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ
Κοίταξα πίσω μου και είδα Ιστορία. ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ Κοίταξα γύρω μου και είδα χάος. ΣΚΕΦΘΗΚΑ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ Κοίταξα εμπρός μου και είδα δρόμο. ΕΙΠΑ "ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΘΩ" Κοίταξα μέσα μου και είδα πίστι. ΗΞΕΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΦΘΑΣΩ ΣΤΗΝ ΝΙΚΗ
