ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ = ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΔΥΟ ΛΑΩΝ

Έχει επικρατήσει στη συνείδηση του λαού η ιδέα πως θα αποφασίσει αυτός για τη λύση που του ετοιμάζουν, αν θα την αποδεχτεί ή όχι. Κάτω από τον ίσκιο αυτής της πλάνης ο λαός επαναπαύεται  Ακόμα και αυτοί που καταφέρονται εναντίον της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας,  είναι ήσυχοι στο βάθος της συνείδησης τους πως στο τέλος ο λαός θα πει ΟΧΙ σε όλα αυτά τα σχέδια και έτσι δεν θα μπορέσουν να περάσουν. Κάνουν λάθος, μεγάλο λάθος. Διότι η παγίδα κρύβεται στη διαδικασία που θα οδηγήσει προς την αποδοχή ή όχι της όποιας λύσης. Και η διαδικασία αυτή περνά μέσα από το ΔΙΠΛΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. 

Εδώ βρίσκεται η παγίδα, έλληνες αδελφοί. Σε μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας ο λαός, ο κυπριακός λαός, που αποτελείται κατά διεθνή αποδοχή, από ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους, θα χωριστεί ξαφνικά σε ΔΥΟ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ τα οποία σώματα θα ψηφίσουν εάν αποδέχονται ή όχι ένα σύνταγμα. Ανεξάρτητα λοιπόν από την απάντηση που θα δώσουν αυτά τα δύο εκλογικά σώματα την ίδια στιγμή θα κατοχυρωθεί ο διαχωρισμός του «κυπριακού λαού» σε ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ.

Το σύνταγμα της κυπριακής δημοκρατίας,  μας έχει επιβληθεί εκ των άνω  όμως δεν προέκυψε μέσα από δύο εκλογικά σώματα  Για αυτό το λόγο η κρίση του 1963 δεν συνεπαγόταν την κατάλυση της κυπριακής δημοκρατίας. Στη περίπτωση όμως που το σύνταγμα θα προέρχεται από δύο εκλογικά σώματα, τότε σε συνθήκες κρίσης δεν θα μπορεί να έχει ισχύ το σύνταγμα με την απόσχιση του ενός  διότι θα είναι γέννημα διπλής λαϊκής βούλησης. Συνεπώς το σύνταγμα αυτό θα καταρρεύσει και ο ελληνισμός της Κύπρου θα βρεθεί μετέωρος,  χωρίς κρατική υπόσταση, χωρίς στρατό, εγκαταλελειμμένος σε μια «συνιστώσα επαρχία» στην οποία θα δρουν ανεμπόδιστα τα τουρκικά πλήθη που θα έχουν συρρεύσει από πριν εκ Τουρκίας.

Έλληνες, τότε θα ζήσετε αυτά που έζησαν οι έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης και της Ιωνίας, της Ίμβρου και της Τενέδου και όσοι διασωθείτε θα διηγείστε τα παθήματα σας στη ξενιτιά  και θα κλαίτε.

Ξυπνάτε επιτέλους από το λήθαργο σας. Αντισταθείτε στην υποχώρηση και τη παράδοση της Κύπρου στους τούρκους.

Πείτε τουλάχιστον ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΙΠΛΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Αυτό και μόνο θα είναι μεγάλη προσφορά στη πατρίδα. Αν είστε ανίκανοι να διεκδικήσετε περισσότερα από αυτούς που διαφεντεύουν  τη τιμή και το μέλλον σας,  τουλάχιστον φωνάξτε τους:

ΕΝΑΣ ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΩΜΑ.


ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ: Ο αετός του Μαχαιρά

Ήταν 22 Φεβρουαρίου 1928. Στο χωριό Λύση της Κύπρου, γεννήθηκε ο Γρηγόρης. Ήταν μια εποχή γεμάτη αγώνες και ελπίδες για μιά  μεγάλη Ελλάδα. Η επανάσταση που άρχισε πριν έναν  αιώνα, μετατέθηκε τώρα στον πολιτικό στίβο. Οι καθημερινές μάχες για την επικράτηση των Ελληνικών δικαίων βρίσκονταν σε μια περίοδο έξαλλη. Η αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας εδημιούργησε μια ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας κι ελειτούργησε σαν καταλύτης στον  Μεγαλοϊδεατισμό των Ελλήνων. Στην Κύπρο όμως εσήμανε το ξεκίνημα για μια νέα προσπάθεια ανεξαρτησίας, πιστεύοντας ίσως ότι με την αποτυχία στην μικρά Ασία, οι Μεγάλες Δυνάμεις που είχαν βάλει το χεράκι τους στην καταστροφή, για να εξιλεωθούν ίσως επέτρεπαν την προσάρτηση της Κύπρου στην Ελλάδα.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα γεννήθηκε ο Γρηγόρης και με ανάλογο επηρεασμό μεγάλωσε. Ο κόσμος του ήταν γεμάτος από τους αγώνες της Φυλής. Η ψυχή του ήταν γεμάτη Ελλάδα και η ζωή του πλημμυρισμένη με ποδοπατημένα από την Εγγλέζικη μπότα ιδανικά. Ο Γρηγόρης μαθητής ακόμη ονειρευόταν τον εαυτό του, ντυμένο με την στολή του Έλληνα αξιωματικού. Κάθε τι το Ελληνικό γέμιζε περηφάνεια την ψυχή του. Έτσι το 1949 τον βρίσκουμε στην Ελλάδα να προσπαθεί να περάσει στην Σχολή Ευελπίδων. Στην μητέρα του  γράφει:

"Μη λυπάσαι μητέρα που έφυγα απ’ την αγκαλιά σου,
γιατί τώρα βρίσκομαι στην αγκαλιά της Ελλάδος,
της πιό τιμημένης μάνας του κόσμου".

Κι μάνα απαντά στον λεβέντη της με στίχους:

"Γιατί εμέ αρνήθηκες για ν΄αγκαλιάσεις άλλη;
Σ’ άρεσαν από μακρυά τ’ ατίμητά της κάλλη;"

Κι ο Γρηγόρης απαντά:

 

"Δεν είναι από μακρυά που γνώρισα τα κάλλη της μητέρα…
μεσ’ την καρδιά μου είχα την και νύχτα και ημέρα".

Το 1953 ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Γρηγόρης Αυξεντίου επέστρεψε στην Κύπρο, περήφανος γιατί μπόρεσε να υπηρετήσει έστω και για λίγα χρόνια την Ελλάδα και απέκτησε και τυπικά την Ελληνική υπηκοότητα.Ο Γρηγόρης από την πρώτη στιγμή που γύρισε πίσω, αυτό που έκανε ήταν να εκφράζει με κάθε τρόπο την αγάπη του προς την Ελλάδα και προς την ελευθερία. Γεμάτος ανυπομονησία καθώς συζητούσε με τους φίλους του ρωτούσε:

"Ως  πότε θα μείνουμε ταπεινοί σκλάβοι; Δεν θα βρεθεί κάποιος να οδηγήσει αυτόν τον τόπο προς την Ελλάδα;"

Κανείς όμως δεν ήξερε να του απαντήσει. Αυτήν την γεμάτη προσδοκία και πίστη προς τα Εθνικά ιδανικά ερώτηση επανελάμβανε πολλές φορές… Κάποτε κάποιος εξάδελφός του του μίλησε:

"Άκου Γρηγόρη, σε λίγο θα αρχίσουμε την Επανάσταση".

Έτσι ξημερώματα της 1ης Απριλίου ξεκίνησε το θαύμα. Οι εκρήξεις συγκλόνισαν την Κύπρον απ’ άκρου εις άκρον. Ο Κυπριακός Ελληνισμός, αυτός ο ήρεμος, ο πράος, ο άοπλος, ο άμαχος λαός, όταν εκείνο το πρωϊ άκουσε τις βόμβες της ΕΟΚΑ δεν δίστασε. Πήρε χωρίς συζητήσεις πολλές, χωρίς εξηγήσεις ιδιαίτερες την θέση που του επέβαλλαν οι ιστορικές συνθήκες.

Ο Γρηγόρης με την ορμή και την αποφασιστικότητα που διακρίνει όλους τους νέους, αλλά και με τον σοβαρό κι έντονο προβληματισμό, που επιβαλλόταν στην προσωπικότητά του, δεν δίστασε να δώσει την καρδιά του στον αγώνα αυτόν. Θαύμαζε την ιδιοσυγκρασία των συμπατριωτών του, που έπραξαν αυτά ακριβώς τα οποία θα έπραττε οποισδήποτε Έλληνας, αν βρισκόταν στις ίδιες συνθήκες. Ο ίδιος γράφοντας σ’ έναν φίλο του, κατά την περίοδο του ενωτικού δημοψηφίσματος, από τα τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, όπου υπηρετεί προφητεύει:

"Αγαπητέ μου φίλε. Πήρα το γράμμα σου το γραμμένο με την θέρμη της καρδιάς σου σε στιγμές έξαλλου ενθουσιασμού, στιγμές ή καλύτερα μέρες που τις έζησα κι εγώ με την ίδια θέρμη, με το ίδιο πύρωμα της καρδιάς. Την Λευτεριά μας, το ιδανικό των ιδανικών μας, την υπόγραψα κι εγώ όχι μόνο σε χαρτί, μα φορώντας την τιμημένη στολή του Έλληνα φαντάρου και θα την υπογράψω οποιαδήποτε στιγμή το ζητήσει η Κύπρος μας και με το αίμα μου, όπως κάθε Κύπριος. Δεν είναι θαύμα η εξύψωση των ταπεινών, των χωρίς ιδανικά ανθρώπων, σε αγωνιστές. Αυτός είναι ο Έλληνας!"

Στα βουνά, όπου επικυρηγμένος αναγκάζεται ν’ ανεβεί, συνεχίζει τον αγώνα που ονειρεύοταν…. Τίποτα δεν φοβόταν ο Γρηγόρης. Όπως αρμόζει στους Έλληνες… Μόνο την προδοσία… Γράφει σε συναγωνιστή του:  

"Το μόνο που έχω να σου τονίσω είναι να φυλάγεσαι από την προδοσία. Τώρα την φοβήθηκα".

Οι Εγγλέζοι είχαν σκυλιάσει, όμως ήταν αδύνατο ν’ ανακαλύψουν τον Αυξεντίου… Μόνο με μιά προδοσία θα τα κατάφερναν. Και είχε δίκιο ο ήρωας να φοβάται την προδοσία. Έμελλε ν’ ανακαλυφθεί το κρησφύγετό του μόνο μετά από προδοτική ενέργεια… Βέβαια ο Γρηγόρης με την ισχυρώτατη προσωπικότητα, δεν ήταν δυνατόν ν’ αφήσει την τύχη του στα χέρια του κάθε προδότη! Ήξερε πολύ καλά να καθοδηγεί και όχι να είναι έρμαιο…. Ήξερε τι ήθελε και όλοι όσοι κατά καιρούς ήρθαν σ’ επαφή μαζί του, γνώριζαν αναμφισβήτητα ότι το τέλος του, θα το καθόριζε αυτός, όπως το ήθελε και όταν θα το ήθελε…

Πριν 52 χρόνια ο Γρηγόρης Αυξεντίου μας έδειξε ότι οι Έλληνες βρίσκουν πάντα τον τρόπο να νικούν!!! Ήταν 3 Μαρτίου 1957. Στα βουνά του Μαχαιρά, ο Αυξεντίου έδινε μαθήματα ηρωϊσμού, σ’ όλη την οικουμένη. Μέσα στο κρησφύγετό του έλεγε:

"Αρκετή υπηρεσία πρόσφερα διδάσκοντας πως κρατάνε το όπλο και πολεμούν. Πρέπει όμως να τελειώσω διδάσκοντάς τους και πως να πεθαίνουν".

Ο αγώνας του Αυξεντίου δεν στηριζόταν σε στρατιωτική υπεροχή. Στηριζόταν στη νίκη στο ηθικό επίπεδο, μέσω της θυσίας του. Η θυσία, είναι μιά μορφή αγώνος, που αποτελεί αποκλειστικά προνόμιο των δυνατών φυλών και ανθρώπων με ανώτερη νευροψυχική δόμηση. Είναι η μορφή εκείνη συγκρούσεως που διαλέγουν λίγοι άνθρωποι, για να γίνουν φωτεινά παραδείγματα και στοιχείο υπερηφάνειας στους λαούς που ανήκουν. Είναι η μορφή αγώνος, που δόξασε τον Ελληνικό λαό μέσα στην Ιστορική του πορεία. Δεν υπάρχει άλλη φυλή, που να έκανε την μορφή αυτή συγκρούσεως, λάβαρο επιβιώσεως, θάρρους και ανδρείας.

Η θυσία αποτελεί την μέθοδο της εμμέσου προσπελάσεως απ’ το  στρατιωτικό, στο ποιοτικά ανώτερο επίπεδο, στο ηθικό. Με την θυσία του ο Αυξεντίου δεν επεδίωξε βέβαια, άμεσα στρατιωτικά οφέλη. Αυτό που επεδίωξε ήταν η νίκη σε ένα άλλο επίπεδο, που ο εχθρός δεν εννοείται κάν ότι υπάρχει. Αν ο τρόπος της στρατιωτικής ήττας, που οδηγεί στην θυσία είναι τέτοιος, ώστε να συγκινήσει και να συναρπάσει με το θάρρος, τότε η νίκη έχει κερδιθεί από τους νικημένους…. Αυτό επεδίωξε ο Αυξεντίου, να κάνει τους νικητές νικημένους και τους νικημένους νικητές…. Και τα κατάφερε….[ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ]

A.Δ.

Πηγή

ΚΥΠΡΟΣ: Το πολιτικό κατεστημένο εκβιάζει τον λαό

Το πολιτικό κατεστημένο της Κύπρου είναι ένα σύμφυρμα διεφθαρμένων, μιαρών ανθελλήνων, εντολοδόχων των ξένων συμφερόντων και των τραπεζών, αρνησιπάτριδων και προδοτών, ιδιοτελών μικρανθρώπων που πάνω από όλα θέτουν το προσωπικό τους συμφέρον, ελεεινών αριβιστών, αμαθών και ανοήτων, τσαρλατάνων και κατεργάρηδων, δειλών και μικροπρεπών, σιχαμερών καιροσκόπων που περιφέρουν κεκαλυμμένη την ποταπότητα τους με την οίηση και την υπεροψία το αστραφτερό ένδυμα που σε όλους τους καιρούς ενδύονται οι λαοπλάνοι και οι τύραννοι.

Η εμπιστοσύνη σε αυτό το σάπιο κατεστημένο υποδηλώνει συνενοχή ή αποδεικνύει εκνευριστική αφέλεια και εσωτερική κατάπτωση.

Πήραν ένα λαό αγωνιζόμενο για την ελευθερία του, ένα λαό πολεμιστών και ηρώων και παραδίδουν σήμερα ένα ράθυμο όχλο που τους ακολουθεί και τους χειροκροτεί και τους επικροτεί σε κάθε αισχρή και ανόσια πράξη και επιλογή τους.

Ηγέτευσαν αυτού του τόπου από το 1960 και εντεύθεν και πέτυχαν να ξεριζώσουν και απεκβάλουν από τη ψυχή του λαού οτιδήποτε το υγιές , το εθνοπρεπές , το ηρωικό και μεγάθυμο και να ανεβάσουν στα βάθρα της ηθικο-πολιτικής συνείδησης οτιδήποτε το φαύλο, το ποταπό, το αντεθνικό, το ανερμάτιστο, το έκφυλο και νοσηρό.

Υπέσκαψαν και κατεδάφισαν την εθνική συνείδηση του κυπριακού ελληνισμού, εξαχρείωσαν τη πολιτική του συνείδηση, με απώτερο στόχο να περάσουν τα σχέδια που από κοινού με τους πάτρωνες και αφέντες τους, συνυφαίνουν.

Ποιος θα καταδικάσει αυτόν τον ρυπαρόν εσμόν; Ποιός θα οδηγήσει στο εδώλιο της εθνικής δικαιοσύνης αυτήν την αδίστακτη συμμορία ; Ποιός στ’ αλήθεια ποιός; Το ερώτημα μένει αναπάντητο και θα μένει για πολύ καιρό, θα υπερίπταται πάνω από τη προδομένη πατρίδα, θα φτερουγίζει μέσα στους νυκτομένους καιρούς μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που κάποιοι νέοι άνθρωποι, βαθύτατα έλληνες, πολεμιστές οργίλοι και ανελέητοι, θα αναζητήσουν τους υπευθύνους για το κατάντημα της πατρίδος και θα γίνουν οι αδυσώπητοι κριτές, οι δικαστές και οι τιμωροί.

Τούτη η πατρίδα η τουρκοκρατούμενη και αγγλοπατημένη δεν περιμένει τίποτα από τη νωχελική και προσκυνημένη μάζα. Μονάχα από τους λίγους περιμένει να ξαναβρεί τη περηφάνια της και να βαδίσει αγέρωχη το δρόμο τη λευτεριάς της.

Οι ώρες οι δύσκολες πλησιάζουν. Νέα σχέδια ετοιμάζονται εσπευσμένως. Το πολιτικό κατεστημένο δημιούργησε εκείνες τις προϋποθέσεις για να εκβιάσει την αποδοχή της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας . Άνοιξε τα οδοφράγματα από το 2003, επέτρεψε τη κατάθεση του σχεδίου Ανάν στο δημοψήφισμα του 2004 για να φορτώσει την αδιαλλαξία στον κυπριακό ελληνισμό, υποβίβασε με την 8η Ιουλίου το πρόβλημα της εισβολής και κατοχής σε πρόβλημα ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους και απάλλαξε την Τουρκία από τις ευθύνες της και τα εγκλήματα της , γεγονός που φάνηκε στη πρόσφατη κρίση για την ενταξιακή της πορεία .

Επέτρεψε στη κατοχική διοίκηση με την οποία συνομιλεί, χωρίς να κάνει οποιαδήποτε καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να «πολιτογραφήσει» 90.000 τούρκους ως τουρκοκύπριους και επιπρόσθετα επιχορηγεί την εγκατάσταση όλων αυτών των νεοτουρκοκυπρίων στην ελεύθερη ζώνη.

Ενσωματώνει επιπλέον 130.000 μετανάστες Ασιάτες και Αφρικανούς, και τέλος προσφέρει δια του προέδρου της δημοκρατίας, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αποδοχή άλλων 50.000 εποίκων, εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο, αποστρατικοποίηση ( αφοπλισμό του κυπριακού ελληνισμού ), διαφοροποίηση των εγγυήσεων, παραμονή των αγγλικών βάσεων.

Ύστερα από όλα αυτά λένε στο λαό, αν δεν αποδεχθείς τη λύση τότε θα έχεις ένα τουρκικό κράτος στο βορρά και χιλιάδες τούρκους στο νότο. Εκβιάζουν το λαό, του βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό για να τον οδηγήσουν δέσμιο και φοβισμένο στην αγχόνη του νέου δημοψηφίσματος.

Με την εκστρατεία κατήχησης του λαού στα νέα σχέδια στην ουσία θα εντείνουν τον εκβιασμό για να τσιμεντώσουν την αποδοχή της λύσης – διάλυσης.

Τελευταία ελπίδα σε αυτή τη πατρίδα απομένει η δράση των Ελλήνων Εθνικιστών. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι σχεδιαστές της ομοσπονδιακής λύσης. Γιαυτό μας έχουν αποκόψει από κάθε μέσο μαζικής επικοινωνίας. Αναμένεται επίσης να επιχειρήσουν εναντίον μας πολλά και διάφορα προκειμένου να μας αποκόψουν ακόμα και από την ζωντανή και άμεση επαφή που έχουμε με το λαό. Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε μορφή επίθεσης.

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Πηγή